Ik kreeg de vraag om een traditioneel kerstverhaal te schrijven voor een maandblad.  Kerstverhalen en creativiteit hebben nogal eens de neiging om te botsen, maar ik zag er een mooie uitdaging in en accepteerde de opdracht.
‘O ja, wel graag een traditioneel kerstverhaal,’ werd later toegevoegd.
‘Prima, komt goed,’ zei ik.

Onderzoekje via Facebook

En nu breek ik me al dagen het hoofd over dat traditionele kerstverhaal. Allereerst natuurlijk de vraag wat dat eigenlijk is. Ik vroeg het aan mijn vriendjes en vriendinnetjes op Facebook en kreeg onder andere de volgende reacties:

  • Ergens in de laatste alinea’s valt alsnog door een kier het licht naar binnen.
  • Sneeuw, en bittere kou, en dan richting het einde: warmte en licht…
  • Een kind dat verdwaalt in de sneeuw met een happy end.
  • Sneeuw, kerkjes, belletjes, kaarsen, oud wordt nieuw, het licht komt terug – en dat laatste zowel in de wereldse als in kerkelijke zin.
  • Naastenliefde en een happy end. Net Disney.

Precies wat ik al dacht en vooral het idee van licht keert terug in mijn eigen mijmeringen over een traditioneel kerstverhaal, maar daarmee ben ik er nog lang niet. Het bijbelse kerstverhaal op zichzelf is voor mij namelijk niet ‘af’.
Het is misschien een markeerpunt: de vervulling van een belofte.
En een startpunt: God die mens wordt en op aarde aan de slag gaat met als ultieme hoogtepunt Pasen.
Maar Kerst op zichzelf is daarmee geen verhaal. Het is onaf.
Zonder Goede Vrijdag en Pasen, ontbreekt het plot.

De plot in een traditioneel kerstverhaal

Dan toch weer naar de ingrediënten van traditionele kerstverhalen kijken. Ik deed al eerder mijn duit in het traditionele-kerstverhalen-zakje en gebruikte onder andere eens een obligate kerstmaaltijd als kapstok. Daarnaast verwerkte ik kerstergernissen (familie die elkaar op de huid zit) en actualiteit (eenzaamheid tijdens de kerstdagen) en zo kwam ik tot traditionele kerstverhalen waar ik toch mijn eigen stempel op wist te drukken.
Maar een herhaling van zetten is het laatste wat ik wil, dus ik moet verder kijken dan dat. Gelukkig heb ik wel wat ideeën. Kerst is tenslotte van oudsher een heidens feest, dat gekaapt werd door de christenen en inmiddels gekaapt is door de commercie. Daar zit wel een verhaal in.

Maar, ho, wacht even. Ik moet terug naar de traditionele variant voor een christelijk lezerspubliek. Er is een lichtpuntje nodig, met het liefst een directe link naar de Bijbel. Dus ik ben er niet met een soort Home-alone achtig verhaaltje over eenzaamheid, dieven, een strijd en overwinning.
Of… misschien toch wel?

(Af)wachten

Het houdt me bezig. Dat kerstverhaal.
Gelukkig heb ik nog even de tijd en ik ben er vast van overtuigd dat mijn creativiteit en het juiste kerstverhaal elkaar ergens zullen kruisen, zodat er iets ontstaat wat traditioneel is. Een ‘echt’ kerstverhaal. Waar een christelijk publiek iets mee kan. Maar waar ik ook iets van mezelf in kwijt kan.

De woorden die op dit moment in mijn woordweb staan, gaan over opoffering, vernedering, kleine lichtpuntjes, afwijzing, verwachting en wachten.

Eindeloos wachten.
Misschien dat ik daar wel iets mee kan.

Afwachten maar…

 

Pin It on Pinterest

Share This