Hoe kom je aan inspiratie?

Hoe kom je aan inspiratie?

‘Hoe kom je aan inspiratie?’ is misschien wel de meest gestelde vraag sinds ik debuteerde met mijn roman Mara. In het begin wist ik niet zo goed wat ik daarop moest antwoorden, want: inspiratie is maar een vaag iets in mijn beleving.

Ik weet wel beter dan dat verhalen zomaar uit de lucht komen vallen. Dat maak ik maar heel zelden mee en áls ik het meemaak is dat op momenten dat ik bewust tijd vrijmaak om te kunnen schrijven. Daar begint het in mijn optiek namelijk mee, met:

Discipline

Schrijfdiscipline. Iedere dag beslissen dat je aan het werk gaat. Jezelf iedere dag opnieuw uitdagen om in elk geval een aantal woorden verder te komen. Iedere reis begint met de eerste stap, en zo begint ieder verhaal met het eerste woord. Het is de kunst om daarna door te gaan. Om je ene voet voor de andere te blijven zetten.
Om na dat ene woord, na die eerste zin, door te gaan.

Zie de waarde van ‘niet goed genoeg’

Altijd doorgaan met een verhaal is lastig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet altijd red. Er liggen heel wat onaffe verhalen en verhaalideeën in mijn digitale prullenbak.

Maar dat vind ik niet erg.

Al die gemaakte schrijfmeters hebben me hoe dan ook heel veel opgeleverd. Als ik een verhaal niet goed genoeg vind, is daar een reden voor. En door op zoek te gaan naar de oorzaak van dat gevoel van ‘niet goed genoeg’ leer ik weer bij.

Maar die inspiratie dan?

Als je iedere dag moet schrijven van jezelf, dan moet je toch inspiratie hebben? Je moet toch weten waar je over gaat schrijven?

Ja, in zekere zin wel.

Maar nee, in zekere zin ook niet.

Wat is inspiratie nou helemaal?

Natuurlijk wil je ergens over schrijven, is er een bepaalde drive, een noodzaak, een verhaal dat je kwijt wilt. Maar dat verhaal, die boodschap, die noodzaak, die komt alleen maar op papier door het te doen.

Tien minuten oefening

Toch inspiratie afdwingen?

Een van mijn favoriete schrijftrucjes is de tien minuten oefening. Als ik vastzit kijk ik op de klok en spreek ik met mezelf af dat ik tien minuten achter elkaar alleen maar schrijf. Domweg schrijf. Ik mag in die tien minuten niet stoppen. Ik moet zonder te denken blijven schrijven.

Nu ik dit zo opschrijf, realiseer ik me dat het veel te lang geleden is dat ik zo’n tien minuten oefening deed. Sterker nog. Vroeger was dat mijn standaard manier van opstarten. En nu ik erover nadenk, besef ik dat ik dat terug moet halen.
Wat is nu tien minuten? Op een hele werkdag? Niets toch?
En juist die tien minuten oefening heeft me al zo vaak wat opgeleverd.

Wat? Zijn dat dan gepubliceerde verhalen geworden?

Nou, nee. Dat niet. Maar ik heb vanuit die tien minuten oefeningen wel een heel aantal verhalen geschreven. Soms voor mezelf, soms als basis voor een verhaal in opdracht, en heel vaak als onderdeel van een groter geheel.

Houd het leuk voor jezelf

Bij een tien minuten oefening vond ik het altijd leuk om met mezelf onzinnige dingen af te spreken. Zo heb ik ooit mijn best gedaan om een verhaal te schrijven waar zoveel mogelijk clichés in stonden. Ik plaatste het op een forum om het te laten proeflezen. Ik had niets gezegd over de clichés, ik was gewoon benieuwd welke tips ik zou krijgen.

Er was één persoon die een cliché aanwees. Voor de rest viel het niemand op.
Ik vind dat grappig.

Ook schreef ik een keer een dialoog, zonder dat ik tussendoor wilde aanduiden wie er aan het woord was. Het gaat werkelijk nergens over, die dialoog, maar nog altijd als ik het terug lees vind ik het grappig.

Door het schrijven een beetje leuk voor jezelf te houden, blijf je gemotiveerd.

En jij?

Ik denk dat fictie schrijven voor een klein deel uit inspiratie bestaat, maar daarna gaat het vooral over discipline, doorzettingsvermogen, willen leren van je fouten en: er plezier in houden!

Wat doe jij om jezelf aan het schrijven te houden?

Laat jouw tip(s) achter in de reacties zodat we elkaar kunnen inspireren!

Traditioneel kerstverhaal met een lichtpuntje graag!

Traditioneel kerstverhaal met een lichtpuntje graag!

Ik kreeg de vraag om een traditioneel kerstverhaal te schrijven voor een maandblad. Kerstverhalen en creativiteit hebben nogal eens de neiging om te botsen, maar ik zag er een mooie uitdaging in en accepteerde de opdracht.
‘O ja, wel graag een traditioneel kerstverhaal,’ werd later toegevoegd.
‘Prima, komt goed,’ zei ik.

Onderzoekje via Facebook

En nu breek ik me al dagen het hoofd over dat traditionele kerstverhaal. Allereerst natuurlijk de vraag wat dat eigenlijk is. Ik vroeg het aan mijn vriendjes en vriendinnetjes op Facebook en kreeg onder andere de volgende reacties:

  • Ergens in de laatste alinea’s valt alsnog door een kier het licht naar binnen.
  • Sneeuw, en bittere kou, en dan richting het einde: warmte en licht…
  • Een kind dat verdwaalt in de sneeuw met een happy end.
  • Sneeuw, kerkjes, belletjes, kaarsen, oud wordt nieuw, het licht komt terug – en dat laatste zowel in de wereldse als in kerkelijke zin.
  • Naastenliefde en een happy end. Net Disney.

Precies wat ik al dacht en vooral het idee van licht keert terug in mijn eigen mijmeringen over een traditioneel kerstverhaal, maar daarmee ben ik er nog lang niet. Het bijbelse kerstverhaal op zichzelf is voor mij namelijk niet ‘af’.
Het is misschien een markeerpunt: de vervulling van een belofte.
En een startpunt: God die mens wordt en op aarde aan de slag gaat met als ultieme hoogtepunt Pasen.
Maar Kerst op zichzelf is daarmee geen verhaal. Het is onaf.
Zonder Goede Vrijdag en Pasen, ontbreekt het plot.

De plot in een traditioneel kerstverhaal

Dan toch weer naar de ingrediënten van traditionele kerstverhalen kijken. Ik deed al eerder mijn duit in het traditionele-kerstverhalen-zakje en gebruikte onder andere eens een obligate kerstmaaltijd als kapstok. Daarnaast verwerkte ik kerstergernissen (familie die elkaar op de huid zit) en actualiteit (eenzaamheid tijdens de kerstdagen) en zo kwam ik tot traditionele kerstverhalen waar ik toch mijn eigen stempel op wist te drukken.
Maar een herhaling van zetten is het laatste wat ik wil, dus ik moet verder kijken dan dat. Gelukkig heb ik wel wat ideeën. Kerst is tenslotte van oudsher een heidens feest, dat gekaapt werd door de christenen en inmiddels gekaapt is door de commercie. Daar zit wel een verhaal in.

Maar, ho, wacht even. Ik moet terug naar de traditionele variant voor een christelijk lezerspubliek. Er is een lichtpuntje nodig, met het liefst een directe link naar de Bijbel. Dus ik ben er niet met een soort Home-alone achtig verhaaltje over eenzaamheid, dieven, een strijd en overwinning.
Of… misschien toch wel?

(Af)wachten

Het houdt me bezig. Dat kerstverhaal.
Gelukkig heb ik nog even de tijd en ik ben er vast van overtuigd dat mijn creativiteit en het juiste kerstverhaal elkaar ergens zullen kruisen, zodat er iets ontstaat wat traditioneel is. Een ‘echt’ kerstverhaal. Waar een christelijk publiek iets mee kan. Maar waar ik ook iets van mezelf in kwijt kan.

De woorden die op dit moment in mijn woordweb staan, gaan over opoffering, vernedering, kleine lichtpuntjes, afwijzing, verwachting en wachten.

Eindeloos wachten.
Misschien dat ik daar wel iets mee kan.

Afwachten maar… 

Update – Zonder Licht geen Kerst

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Het verhaal kwam er en werd geplaatst in de Kersteditie van Terdege.

Houd je van korte (voorlees)verhalen? Bestel een exemplaar van Het dorp door mij een mail te sturen. Niet alleen Kerst, maar ook Pasen komt in deze verhalenbundel aan bod. Het dorp is voor lezers die houden van een diepere betekenis in een verhaal. De tien vertellingen zijn geïnspireerd op bekende bijbelverhalen en dagen je uit om erover in gesprek te gaan.

Pin It on Pinterest