De kernvraag die boven dit project hing: hoe kom je van een impactvolle ervaring tot een schriftelijk verhaal dat klopt?

Met de logboek-notities als startpunt werkten we lerend en ontdekkend naar een eindproduct. De route daarheen was niet dichtgetimmerd.

‘De werkwijze dat het eindpunt niet hoeft vast te liggen was voor mij doorslaggevend. Het proces van diep leren en ontdekken bepaalde het resultaat, niet andersom.’

Dat past bij Hesters manier van werken. Ze vertrouwde op het proces en leerde dat niet elke hobbel direct opgelost hoeft te worden, zolang er maar groei zichtbaar was.

‘Ik durfde vragen te stellen en bleef daardoor in beweging. Toen het verhaal op papier ontstond, kwam het echt tot leven. Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Dit! Dit is het verháál. Dit is het.”‘

In het proces werd ook duidelijk dat niet alles een plek hoefde te krijgen. We brachten een eerste opzet met meerdere transitiethema’s terug tot één centrale lijn. Niet omdat de andere thema’s onbelangrijk waren, maar omdat nu de focus moest liggen op het thema werktransitie.

‘Het eindproduct is een gevolg van een afscheid- en bloeiproces wat ik heb doorlopen. Hierdoor is de waarde van het verhaal dat nu op papier staat voor mij onbetaalbaar geworden.’

Schrijven bleek kiezen. En kiezen werd makkelijker zodra helder werd wat dit verhaal wél moest doen – en wat niet.

Een belangrijk omslagpunt zat in het herkennen van verschillende schrijffases. Niet alles kan tegelijk. En niet alles hoeft in het boek.

Door schrijftijd en deadlines in te plannen, werd het schrijven concreet. Maar de echte rust ontstond toen duidelijk werd waar Hester zich bevond in het proces.

‘De uitleg over schrijffases bood houvast. Ik had woorden nodig om te begrijpen waar ik zat. Toen ik de rode draad eenmaal te pakken had, kwam de creativiteit echt goed op gang en kon ik me focussen op de kwaliteit van het schrijven. Niet alles hoefde meer tegelijkertijd.’

Het eindresultaat? Een persoonlijk verhaal van een werktransitie, met een heldere rode draad en een sterke boodschap..

‘Je gaf steeds het eigenaarschap terug. Ik kon dingen voor mezelf houden, bijsturen of zelfs stoppen als ik dat zou willen. Dat maakte het proces veilig en oprecht.’

‘Het was een ontdekkingsreis en jij nam me als een soort gids mee in het schrijfproces. Je vroeg steeds: “In welke schrijffase zit je? Waar loop je tegenaan?” Dat was uitnodigend en gaf richting, zonder dat je het overnam.

 

Van mij krijg je een 9 met gouden rand, juist omdat het proces ruimte liet voor onderzoek, groei en verfijnen, zonder de druk om te presteren of te publiceren.’